"ร้านเล่า"

คนเฝ้าร้าน เป็นบุคคลที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลร้านในแต่ละกะ  วันนึงมี 2 กะ 12.00-18.00 กับ 18.00-23.00 คนเฝ้าร้านก็มีสองคน บางทีคนเดียวควบ 2 กะ วันนั้นคนเฝ้าก็มีคนเดียว

แต่เอาจริงไม่ค่อยเป็นอย่างนั้น เพราะในแต่ละกะ จะมีทั้งตัวจริง และตัวปลอม

บางคนดูเหมือนเป็นคนเฝ้า แต่ไม่ใช่ เป็นแค่เพื่อนคนเฝ้า บางคนเป็นลูกค้าประจำ 

 ..................................................

คนเฝ้าร้านมีหลายคน ต่างคนต่าง ต่างแบบ ดูแลบรรยากาศร้านต่างกันไป

ต่างคน ต่างเห็น ต่างมีเรื่องอยากเล่าอยากบอก

...................................................

ส่วนใครจะบอก จะเล่าอะไร หรือแอบนินทาใคร ติดตามกันได้ที่นี่

 

คงเป็นเพราะได้รับแดดเต็มที่ ดอกบัวหน้าร้านใหม่จึงบานให้เห็นบ่อย ต่างกับที่เคยอยู่ใต้ร่มไม้หน้าร้านเดิม ที่นานๆ จะบานให้เห็นสักครั้ง

บานบ่อย จนบางทีก็เห็นเป็นปกติ จากเดิมที่เคยตื่นเต้น เจอหน้าใครก็บอกให้ไปดู แถมต้องหากล้องมาถ่ายรูปเก็บไว้  เพราะเขาจะบานให้เห็นอยู่แค่ไม่กี่วันและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะบานอีก

กลายเป็นว่า บานบ่อยแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เห็นอีก ไม่ต้องถ่ายรูปเก็บไว้ก็ได้

....................................

ดอกบัวบานจากต้นเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง

แค่บ่อยขึ้น เห็นได้ง่ายขึ้น

....................................

เรื่องตื่นเต้นก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา

...................................

 หลายเรื่องในชีวิตก็เป็นแบบนั้น

กับคนที่เรารัก สิ่งของที่เราอยากได้  สถานะที่เราอยากเป็น ที่ที่เราอยากอยู่ ความฝันที่เราไขว่คว้า

หลายสิ่งหลายอย่างกลายเป็นของธรรมดาเมื่อเราได้มันมาอยู่ในมือ

.................................... 

จำได้ไหม

ความรู้สึกตอนกินไอศกรีมแท่งแรก

ตอนนั่งชิงช้าสวรรค์ครั้งแรก

ตอนเดินทางด้วยรถไฟครั้งแรก

ตอนได้คุยกับคนที่แอบชอบอยู่ครั้งแรก

ฯลฯ

.....................................

ถ้าเหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว

มันก็คงเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่ต้องจดจำไว้ตลอดชีวิต 

..................................... 

คิดแล้วก็น่าเสียดาย

สิ่งมหัศจรรย์ทั้งหลายที่เคยเกิดขึ้น กลายเป็นเรื่องธรรมดาเพียงเพราะมันเกิดขึ้นบ่อยเกินไป ง่ายเกินไป