"ร้านเล่า"

หนังสือธรรมะที่ไม่ใช่หนังสือธรรมะ หากแต่เป็นการเล่าประสบการณ์การตื่นรู้ ที่น่าตื่นเต้นและน่าติดตาม ในช่วงเวลา 5 วันของผู้เขียนที่ได้เข้าร่วมงานอบรมภาวนาที่นำโดยท่าน ติช นัท ฮันท์ พระเซ็นชาวเวียดนาม ผู้นำทางจิตวิญญาณอันดับต้นๆ ของโลก ซึ่งเดินทางมาพร้อมกับพระภิกษุ พระภิกษุณี อีก 80 รูป เมื่อเดือนพฤษภาคมปี 50

สหรัฐ เจตมโนรมย์ ผู้เขียน ร้อยเรียงเรื่องราวด้วยถ้อยคำที่อ่านง่าย สนุก และไม่น่าเบื่อด้วยภาษาที่เป็นตัวของตัวเอง พร้อมทั้งยังได้สอดแทรกธรรมบรรยายจากท่านติช นัท ฮันท์ การตอบคำถามต่างๆ ต่อผู้เข้าร่วมปฏิบัติจากหลวงปู่ รวมทั้งยังได้แนะนำกิจกรรมภาวนาต่างๆ ในแนวทางพุทธสายมหายานได้อย่างชัดเจนและน่าสนใจอย่างยิ่ง

นอกจากนี้ เรายังจะได้ติดตามสภาวะ 'การตื่น' ของผู้เขียนในแต่ละวัน(บท) ทีละน้อยๆ ผ่านกิจกรรม ผ่านการนั่งสมาธิ เดินสมาธิ รวมไปถึงการนอนสมาธิ การร้องเพลงภาวนา เราเองก็ได้รับของขวัญชิ้นพิเศษที่ผู้เขียนได้ส่งผ่านมาให้ถึงเราอย่างละเอียด ละเมียด ละมุน และเบิกบานในเวลาเดียวกัน เหมือนๆ กับได้เข้าร่วมปฏิบัติพร้อมไปกับเพื่อนๆ ผู้เข้าร่วมงานภาวนาในครั้งนั้นด้วยก็ว่าได้

..............................................................................

วารสาร พลัม ฉบับปฐมฤกษ์ เกิดขึ้นเพื่อเป็น 'การสนับสนุนการเจริญเติบโตของเมล็ดพันธุ์ที่ดีเหล่านั้นให้งอกงามและหยั่งรากลึกลงดินอย่างมั่นคง'

การฝึกอบรมปฏิบัติในแนวทางของหมู่บ้านพลัม ซึ่งมีท่านติช นัท ฮันท์ พระเซ็นชาวเวียดนาม เป็นผู้เริ่มแนวทางการปฏิบัติ ร่วมทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกัน เช่น การจัดวันแห่งสติ การร่วมรับประทานอาหารร่วมกันอย่างมีสติ เป็นต้น ซึ่งเหล่านี้คือที่มาของวารสารพลัมฉบับนี้

งานเขียนต่างๆ ในฉบับนี้ มีหลากหลายแนว ทั้งบทกวี ความเรียง จดหมาย รวมถึงบทเพลงภาวนาในสายของหมู่บานพลัม แต่ทุกๆ ข้อเขียนล้วนสนอแง่มุมต่างๆ ในหัวข้อการเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะเป็น ธรรมะบรรยาย (แปลจากภาษาอังกฤษ) ในวันปีใหม่ของหลวงปู่ ติช นัท ฮันท์ แนวคิดอันลึกซึ้งหากเปี่ยมด้วยความสนุกสนาน และอารมณ์ขันเกี่ยวกับการเริ่มต้นใหม่ของนักบวชจากหมู่บ้านพลัม ใน'บทสนทนาว่าด้วยการล้องฟองน้ำ' หรือเรื่องเล่าประสบการณ์จริงจากเพื่อนๆ นักปฏิบัติ ที่ล้วนเปี่ยมด้วยความรักและความปรารถนาอันดีงามผ่านมาทางตัวอักษร

"น้ำตาที่ร่ำไห้เมื่อวันวาน ได้กลายเป็นสายฝนแล้ว"

เธอเห็นอะไรในสายฝน
เมื่อมองอย่างลึกซึ้ง
เธออาจเห็นฉันในนั้น
ฉันที่กำลังร่ำไห้
ฉันคือน้ำตาแห่งความเสียใจ
ฉันที่กลายเป็นไอเมื่อไหลผ่านแก้มอุ่น
ฉันคือเมฆขาวที่ลอยอิสระอยู่บนฟ้า
ฉันคือสายฝนที่ชุ่มฉ่ำ
แล้วฉันก็กลายเป็นข้าว ผัก ผลไม้
ฉันคือน้ำที่เธออาบ
ชำระความเหนื่อยล้าให้เธอ
ฉันคือน้ำที่เธอดื่ม
โปรดยิ้มให้ฉัน
ถ้าเราพบกัน ในแก้วชาของเธอ

ธรรมะจากปลายพู่กัน
[พลัม]