"ร้านเล่า"

ในบางแห่งบางที่บนโลก โอกาสดูเหมือนเป็นดังน้ำในแม่น้ำ ให้ผู้คนตักตวงไขว่คว้าได้ไม่หมดสิ้น หลุดมือพลาดทำหกเสียหายไปครั้งหนึ่งก็ตักขึ้นมาใหม่อีกครั้งได้ไม่รู้จบ จนบางครั้งกลายเป็นไม่ระวัง หรือแม้แต่ตั้งใจทิ้งขว้างราวเป็นของไม่มีค่า

แต่ในบางแห่งบางที่บนโลกใบเดียวกัน โอกาสกลับเป็นเหมือนน้ำบ่อน้ำกลางทะเลทรายอ้างว้าง ให้คนต้องลงแรงเดินทาง ค้นหาโดยมีเดิมพันความผิดหวังกันด้วยชีวิตทั้งชีวิต

เศษเสี้ยวสิ่งของไร้ค่าของคนหนึ่ง จึงเป็นดังอัญมณีที่ส่องประกายแสงสว่างเป็นกำลังให้คนอีกคน

เหมือนเป็นเรื่องที่เลือกไม่ได้ จะเป็นริมฝั่งน้ำหรือกลางทะเลทราย ชีวิตเมื่อเกิดขึ้นมาแล้วก็ต้องเผชิญกับวันเวลาที่เหลืออยู่
แต่มันคงจะดีกว่านี้ หากแต่เพียงเราสามารถแบ่งปันส่งผ่านสายน้ำแห่งโอกาสจากแหล่งที่อุดมไปยังที่แห้งแล้งได้บ้าง ในเมื่อพลังอัจฉริยะภาพของมนุษย์ ได้ทำให้ทุกวันนี้ริมฝั่งน้ำและทะเลทรายอยู่ใกล้กันเพียงมือเอื้อมถึง เพียงแต่ถูกบดบังด้วยอคติและความเห็นแก่ตัวจากสัญชาตญานเอาตัวรอดแบบดึกดำบรรพ์ ที่สั่งให้เราสะสมความมั่นคงด้วยการกีดกันคนอื่นออกไป


Smallworld ฝากถ้อยคำชวนหันมองชีวิตของคนในทะเลทรายแห่งโอกาส ผ่านหนังสือเล่มบางชื่อ "บันทึกของหม่าเอี้ยน"

บันทึกเล่มบางจากสาวน้อยอายุ 13 เขียนถึงชีวิตประจำวันของครอบครัวธรรมดาๆ ที่ขึ้นต้นด้วยประโยคธรรมดาๆที่ว่า “วันที่..................ปี 2000 อากาศแจ่มใส” ส่วนถ้อยคำต่อจากนั้นอัดแน่นด้วยความรู้สึกของเด็กตัวเล็กๆที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัย จากความแร้นแค้นของครอบครัวที่ยากจนเหลือแสน ความฝันที่จะได้เรียนหนังสือสูงๆ เพื่อที่จะได้หลุดพ้นจากความขมขื่นในชีวิต ความจริง ใส ซื่อ ของชีวิตเล็กๆ บนจุดเล็กๆ ของโลกใบนี้
ถูกปลดปล่อยผ่านสมุดบันทึกประจำวันเล่มบางจนวันหนึ่งก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น สมุดบันทึกเล่มบางได้กลายเป็นประตูส่งผ่านความช่วยเหลือจากแดนไกลกลับมายังเธอและหมู่บ้าน