"ร้านเล่า"

เมื่อครั้งอยู่ที่กว้าง ร้านเล่าเคยมีที่ว่างรอบร้านให้ปลูกต้นไม้
มีสนามหญ้าเล็กๆ รกๆ ไว้ให้เด็กๆ วิ่งเล่น ให้ผู้ใหญ่ตั้งวงคุย

ย้ายมาที่ใหม่กลายเป็นตึกแนวตั้ง ไม่มีพื้นส่วนไหนเลยที่เปิดให้เห็นผืนดิน
มีที่ว่างด้านหน้าและด้านหลังเล็กน้อย พอให้พาเพื่อนสีเขียวทั้งหลายใส่กระถาง
มาอยู่ด้วยกันได้พอหายคิดถึง

แต่ก็ต้องอยู่กันอย่างอึดอัดเหลือทน
ทั้งแสง ทั้งลม แสนจำกัด
ฝุ่นควันจากถนนก็ใช่ย่อย เกาะจับใบเขียวจนเทาคล้ำ
ดูไม่สดชื่น สดใส ท่าทางเหมือนจะหายใจไม่ออก

อยู่ริมถนน ใครๆ แวะเวียนมาเยี่ยมหาง่าย สะดวก
แต่ที่ทางที่เหลือน้อยลง ก็ทำให้เพื่อนพ้องพี่น้องหลายคนไม่มีที่อยู่
ที่พอแทรกตัวอยู่ได้ก็หงอยเหงา แคระแกร็นไปตามๆ กัน

..................

ผ่านเวลาไปแล้วนับได้เป็นปีสำหรับที่อยู่ใหม่ หลายเรื่องไม่คุ้นชินเริ่มเข้าที่เข้าทาง
ปล่อย วาง ให้เดินไปได้เองบ้าง
ไม่ต้องคอยลุ้นกันทุกลมหายใจเหมือนตอนตั้งต้น
มีช่องว่างเว้นวรรคเป็นจังหวะให้ลงมือทำเรื่องที่ผลัดไว้
หาที่ทาง จัดที่อยู่ ให้เพื่อนๆ ต้นไม้ทั้งหลาย
หาที่โล่งให้ตัวเองได้หายใจ

สวนหลังร้านใหม่ ไม่ได้อยู่ติดแนบสนิทกับหน้าร้านเหมือนเก่า
ด้วยความจำกัดอย่างที่เล่าแล้ว
แต่อยู่ห่างออกไปทางเหนือของเมืองเชียงใหม่ ไกลราวครึ่งชั่วโมงขับรถ
ไกลหน่อย แต่ก็กว้างกว่าเก่ามากจนอดคิดไม่ได้
ว่าอีกหลายเรื่องที่ฝันไว้จะเป็นจริงที่นั่น

สวนหลังร้านใหม่ได้ชื่อแล้ววันนี้ว่า สวน little trees
แปลเป็นไทยกันง่ายๆ ซื่อๆ ว่า สวนต้นเล็ก
เป็นต้นเล็กของร้านเล่า ที่เราตั้งใจจะประคับประคองให้หยั่งรากเติบโตเป็นต้นใหญ่ของวันหน้า
ตามแรงและกำลังที่เรามีอยู่

หวังให้เป็นที่หลบพักใต้ร่มเงาไม้ของใครต่อใครที่มองหา

..........................................................

หมึกดำแจ้งข่าวว่า จากนี้ไปจะกำหนดวันไปสวนกันอาทิตย์ละครั้ง
เพื่อรวบรวมกำลังเท่าที่มี เอาแรงไปลงปรุงเปลี่ยนพื้นที่รกเรื้อให้เป็นรูปเป็นร่าง
เตรียมการก่อนสายฝนจะโปรยลงมาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

อยากชวนก็กลัวจะเหนื่อย
อยากอวดก็ยังไม่มีอะไรจะอวด
เอาเป็นว่าตอนนี้.....

ใครมีแรงเหลืออยากแบ่งปันช่วยต้นเล็กหยั่งราก
ยกมือ บอกกันไว้ที่นี่
จะเป็นแรงกาย หรือแรงใจ
ยินดีรับไว้ทั้งนั้น