"ร้านเล่า"

ร้านเล่านิมมานฯ ผ่านวันเดือนจนครบหนึ่งปีไปแล้วเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา
งานเลี้ยงฉลองเล็กๆ จัดขึ้นในช่วงเวลาโปรด แดดร่มลมเย็นเหมือนทุกครั้ง
พร้อมเอาฤกษ์ก้าวสู่ปีใหม่ ด้วยงานเปิดตัวหนังสือ "เหมือนมองดอกไม้"
ของพี่จี๋ (บุษกร พิชยาทิตย์) พี่สาวผู้น่ารัก
ผู้เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจและกำลังใจของชาวร้านเล่าทั้งหลาย
มุมมองดอกไม้ที่สะท้อนให้เห็นหลายเรื่องราวเลยไกลกว่า
"เหมือนมองดอกไม้ เหมือนมองชีวิต" ไม่ผิดไปจากที่พี่จี๋บอกพวกเราในวันนั้น

ขอบคุณพี่น้องและมิตรสหายที่มาร่วมกันสร้างค่ำคืนรื่นรมย์อีกคืนหนึ่งอย่างคับคั่ง
ทั้งจากเสียงดนตรีและรอยยิ้ม

.....................................................

พ้นงานรื่นเริงได้เพียงข้ามคืน ก็มีข่าวชวนเศร้า
เมื่อเพื่อนของเพื่อนคนหนึ่งจากไปอย่างสงบ
ในวัยที่ไม่มีใครคาดคิด
เหมือนดอกไม้ที่ร่วงโรยก่อนเวลาอันควร
ย้ำเตือนให้ระลึกถึงความไม่แน่นอนทั้งหลายในโลก
ไม่มีใครรู้ว่าจะจากใครไปตอนไหน
เวลาทุกวินาทีจึงมีค่าและไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า
....................................................

เข้าใจว่ายังเป็นช่วงของฤดูหนาว
ถึงจะตอนปลายมากแล้วก็ตาม
แต่ก็ไม่คิดว่า สองวันมานี้จะกลายเป็นช่วงเวลาที่ท้องฟ้าครึ้มด้วยเมฆฝน
เปลี่ยนวันทั้งวันให้ทั้งชื้นทั้งหนาว ทั้งหม่นมัว

คนมีอารมณ์ขันบอกว่า ฟ้าคงเศร้าใจจนกลั้นน้ำตาไม่ไหว
เมื่อรู้ว่าใครเป็นผู้นำคนใหม่ของบ้านเมืองนี้
อยากขำตาม แต่ก็ขำไม่ออก
ได้แต่คิดว่า ที่เคยรู้เคยได้ยินมาอาจไม่ใช่เรื่องจริงอย่างที่เคยคิดไป
หรือไม่... เมื่อได้รับความไว้วางใจจากคนมากมาย
ไม่ว่าจะเป็นด้วยวิธีใด
คนบางคนบางคณะ คงไม่ถึงกับละเลยจนมองเห็นว่า
ชีวิตคนมากมายนั้นเป็นเพียงเหยื่อสังเวยหนทางแห่งอำนาจ
เมื่อได้มันมาไว้ในมือแล้วจะต้มยำทำแกงอย่างไร
ก็สุดแท้แต่จะปรานี

หรือว่าฟ้าครึ้มฝนอย่างนี้ นอนหลับฝันเอาคงจะดีกว่า