"ร้านเล่า"

คงเป็นเพราะได้รับแดดเต็มที่ ดอกบัวหน้าร้านใหม่จึงบานให้เห็นบ่อย ต่างกับที่เคยอยู่ใต้ร่มไม้หน้าร้านเดิม ที่นานๆ จะบานให้เห็นสักครั้ง

บานบ่อย จนบางทีก็เห็นเป็นปกติ จากเดิมที่เคยตื่นเต้น เจอหน้าใครก็บอกให้ไปดู แถมต้องหากล้องมาถ่ายรูปเก็บไว้  เพราะเขาจะบานให้เห็นอยู่แค่ไม่กี่วันและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะบานอีก

กลายเป็นว่า บานบ่อยแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เห็นอีก ไม่ต้องถ่ายรูปเก็บไว้ก็ได้

....................................

ดอกบัวบานจากต้นเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง

แค่บ่อยขึ้น เห็นได้ง่ายขึ้น

....................................

เรื่องตื่นเต้นก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา

...................................

 หลายเรื่องในชีวิตก็เป็นแบบนั้น

กับคนที่เรารัก สิ่งของที่เราอยากได้  สถานะที่เราอยากเป็น ที่ที่เราอยากอยู่ ความฝันที่เราไขว่คว้า

หลายสิ่งหลายอย่างกลายเป็นของธรรมดาเมื่อเราได้มันมาอยู่ในมือ

.................................... 

จำได้ไหม

ความรู้สึกตอนกินไอศกรีมแท่งแรก

ตอนนั่งชิงช้าสวรรค์ครั้งแรก

ตอนเดินทางด้วยรถไฟครั้งแรก

ตอนได้คุยกับคนที่แอบชอบอยู่ครั้งแรก

ฯลฯ

.....................................

ถ้าเหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว

มันก็คงเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่ต้องจดจำไว้ตลอดชีวิต 

..................................... 

คิดแล้วก็น่าเสียดาย

สิ่งมหัศจรรย์ทั้งหลายที่เคยเกิดขึ้น กลายเป็นเรื่องธรรมดาเพียงเพราะมันเกิดขึ้นบ่อยเกินไป ง่ายเกินไป