"ร้านเล่า"

คิดกันไว้แต่แรก ว่าร้านใหม่มีพื้นที่ในแนวตั้ง ต้องหาทางใช้ประโยชน์ จัดแต่งให้มีบรรยากาศสบายๆ และเป็นกันเองเหมือนร้านเดิม 

มีที่ให้ นั่งเล่น นั่งคุย  นั่งทอดหุ่ย ทอดอารมณ์ กันเหมือนเก่า
เลยจะทำชั้นสองให้เป็น gallery มีโต๊ะ เก้าอี้ เอาไว้ให้นั่ง

แต่.... ก็เป็นเพียงความคิด  คิดไม่ตก  ไม่ครบ ไม่แตก  คิด  คิด คิดแล้วเก็บไว้ก่อน

ถ้าเปิดชั้นสองเป็น gallery มีที่นั่ง แล้วจะทำยังไงต่อ  คนเฝ้าร้านมีคนเดียวจะแยกร่างยังไงดูให้ทั่วถึง  จะบอกใครๆ เขายังไงว่าไปนั่งเล่นชั้นสองได้นะไม่ต้องเกรงใจ  ถ้าเขาสั่งเครื่องดื่มไปด้วยจะยกไปส่งหรือให้เขาบริการตัวเอง  หนังสือที่เคย ให้เลือกให้ลองอ่านได้ เอาไปอ่านข้างบนด้วยได้ไหม  แล้วถึงจะเชื่อใจกันแต่จะทำยังไงจะหลีกเลี่ยงเรื่องคลางแคลงใจกัน หากวันดีคืนดีมีอะไรหายไปจากที่ๆ เคยอยู่ ปัญหาจุกจิกที่คิดกันได้  แต่หาทางแก้ไม่ออก

gallery จึงยังไม่ได้เกิด  จนเวลาล่วงเลยเนิ่นนาน  พร้อมเสียงบ่นผ่านว่า  ร้านใหม่พื้นที่น้อยไปนะ 

น้อยไปจริงอย่างว่า  ทั้งที่จอดรถ  ที่วางโชว์หนังสือ  ที่นั่ง  ที่สังสรรค์  ไม่นับพื้นที่ว่างในใจ  ที่ถูกบรรยากาศวุ่นวายบนถนนชีวิตยึดครองไปเสียเกินครึ่ง

ลูกค้าประจำที่เคยคุ้นหน้าคุ้นตา  เห็นมานั่งเล่นที่ร้านบ่อยๆ ก็หายหน้าไป  ปล่อยให้คนอยู่คิดถึง คอยชะเง้อหา

คิดไว้แล้วไม่ได้ทำ  มันก็ติดอยู่ในใจ  ปัญหา อย่างไรเสียคงเลี่ยงไม่ได้แน่  แต่จะจัดการกับมันอย่างไร  ค่อยว่ากันไปทีละเรื่อง

..................................
ชั้น 2 กำลังแปลงร่าง อย่างที่เห็น  คาดว่าไม่นานก็คงพร้อมรับแขก
ช้าที่สุดคงราวสิ้นเดือน  เพราะต้นเดือนหน้ามีกำหนดงานแสดงภาพของ ลิงใจดี และเพื่อนพ้อง ตอน "เรื่องลาว ณ ร้านเล่า" มารอคิวเปิด gallery ใหม่อยู่เรียบร้อยแล้ว