"ร้านเล่า"

อยากยกความผิดให้ความเป็นมือใหม่

เมื่อตกลงใจกันว่าอยากให้มีห้องพักอยู่ในร้านหนังสือ เนื่องด้วยสถานที่ของร้านใหม่นั้นเอื้ออำนวย และอีกเหตุที่สำคัญกว่า คือการมีห้องพักจะช่วยให้ใช้พื้นที่ได้อย่างคุ้มค่า ไม่ต้องปล่อยห้องว่างไว้เฉยๆ อันหมายถึงค่าใช้จ่ายบางส่วนจะถูกแบ่งเบาลงไปด้วย ร้านเล่าใหม่ที่นิมมานฯ จึงมีคำว่า Guesthouse ต่อท้าย แทนที่คำว่า Trees ของร้านเดิม เป็นร่มเงาแบบใหม่ที่เปลี่ยนไป แต่กระนั้นก็ยังบอกใครๆ ได้ไม่เต็มปาก เพราะมีหลายอย่างที่ยังทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ และมีอะไรบางอย่างที่รู้สึกว่ายังขาดอยู่

ทำห้องพักต้องมีอะไรบ้าง เป็นคำถามแรกๆ ที่ยังตอบกันไม่เสร็จ เตียงนอน ที่นอน โต๊ะ เก้าอี้ ราวแขวนผ้า เครื่องปรับอากาศที่มีติดอยู่ในห้องมาแต่เดิม ห้องน้ำอยู่ด้านนอก มีแค่ชั้นละห้อง ชั้นที่พักได้สองห้องจึงต้องใช้ห้องน้ำด้วยกัน เสียงรถครางหึ่งๆ บนถนน เสียงครืดคราดของเครื่องทำขนมปังตอนเช้ามืดจากห้องข้างๆ เสียงวิ้งๆๆๆ จากตู้สัญญานโทรศัพท์บนดาดฟ้า คือทุกอย่างเท่าที่มีอยู่

ฟังดูไม่เชิญชวนเท่าไหร่ แต่ก็คงต้องบอกกันไปตามความสัตย์จริง

ไม่สะดวก สบาย และราบรื่นเหมือนพักกับมืออาชีพแน่ๆ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ยังกล้าๆ กลัวๆ จะประกาศตัวกันอย่างจริงๆ จังๆ

ไม่ง่ายที่จะทำใจคิดให้ได้ว่า คนที่จะมาพักเป็นเพียงลูกค้า เป็นคนที่จะก้าวเข้ามาแล้วจากไป จึงอาจทำอะไรก็ได้แค่ให้เขาจ่ายเงิน

คนได้เห็นหน้า พูดคุยกันแล้วครั้งหนึ่ง ก็กลายเป็นคนรู้จัก เมื่อรู้จักแล้วก็อยากจดจำสิ่งดีๆ และประทับใจกันมากกว่า