How long has this been going on?

posted on 12 Dec 2006 10:31 by totell in OurStories

ฉันพึ่งอ่านหนังสือจบไปเล่มนึง

ในโลกไขลาน คมสัน นันทจิต

ฉันพึ่งได้เป็นเจ้าของหนังสือเล่มนี้ หลังจากแอบๆ อ่านทีละบท ทีละบท จนเกือบจะหมดเล่มและซื้อให้เพื่อนผู้ไปใช้ชีวิตเดียวดายอยู่ที่เมืองนอกคนนึง ผ่านไปเนิ่นนานฉันถึงมีเป็นของตัวเองซะที

ในตอนหนึ่งของหนังสือที่ชื่อว่าบางค่ำคืนนั้นคืบคลานพูดถึงการนอนดึกมากของพี่คมสันเอง(ที่พี่คมสันบอกว่าเป็นอาการนอนดึกมากไม่ใช่นอนไม่หลับ)ฉันหันกลับมามองตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่งของเช้าวันใหม่

--- ฉันมีอาการนอนไม่หลับ---

ฉันจำไม่ค่อยได้ว่ามันเริ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่ จำได้แต่เพียงว่ามันเริ่มรุกเร้ารุนแรงเมื่อประมาณสองปีที่ผ่านมา ที่พอจะจำได้คือเมื่อก่อนตอนมอปลายฉันเพียงแต่ชอบบรรยากาศและความรู้สึกในตอนกลางคืนที่มันเงียบๆเหมาะแก่การนั่งคิดอะไรคนเดียว(ไฟโคมสีเหลือง กาแฟ บุหรี่ และบางครั้งก็หนังสืออีกซักเล่ม) และโดยมิได้ดัดจริตเลย ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แต่ตอนนั้นฉันก็ไม่สามารถที่จะนอนดึกมากได้เพราะต้องตื่นมาแต่เช้าเพื่อจ่ายตลาดให้ที่บ้านซึ่งขายก๋วยเตี๋ยว ฉันยังสามารถจัดการการนอนของตนเองได้ แต่ตอนนี้มันกลับเป็นฝ่ายจัดการกับฉันเสียเอง เร็วที่สุดที่ฉันจะสามารถนอนได้คือตีสาม แต่ตามปกติก็คือหกโมงเช้าเป็นต้นไป ถ้าถามว่าแล้วการนอนดึกมันส่งผลกระทบอะไรกับฉันบ้าง

1.มันทำให้ชีวิตประจำวันของฉันแย่และสับสนวุ่นวาย
2.มันทำให้ร่างกายจิตใจของฉันแย่และสับสนวุ่นวาย

เมื่อก่อนฉันชอบกลางคืนเพราะมันเงียบ ตอนนี้ฉันเกลียดกลางคืนเพราะมันเหงา ฉันกลายเป็นคนที่ต้องเปิดวิทยุ(โดยไม่ได้ฟัง)เปิดโทรทัศน์(โดยไม่ได้ดู)ไว้ตลอดคืนจนถึงเช้า กลางคืนมันเงียบดีทำให้เราเกิดความสงบคิดอะไรต่างๆนาๆได้ เมื่อเราไม่มีใครให้คุยด้วย เราก็ได้นั่งคุยกับตัวเอง บางครั้งภาพเหตุการณ์ในอดีตก็หวนกลับมาในหัวสมอง ให้เราได้ทบทวนประสบการณ์ ความถูกต้อง และความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้น

--------------- แต่ฉันคงไม่นิ่งพอ

นานๆเข้า ภาพอดีต อดีต และอดีตกว่า เรื่องเลวร้าย สุดเลวร้าย ที่สุดของความเลวร้าย วิ่งเข้ามากระแทกฉันจนล้ม ช่วยกันกระทืบๆๆๆๆ จนฉันปากแตก ตาปูด สลบเหมือด แล้วเอาตีนเหยียบฉันไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมาได้ กลางคืนฉันไม่สามารถข่มตาหลับหลับได้เพราะหัวสมองฉันจะเริ่มทำงานอย่างหนัก คิดคิดคิดคิดคิดคิด คิดมาก

เรื่องราวต่างๆ นาๆ ช่วยกันพันเชือกในหัวสมองของฉันจนยุ่งอีรุงตุงนัง จนสุดท้ายฉันก็ต้องลุกขึ้นมานั่งเหม่ออยู่คนเดียวในห้อง ฉันเคยพยายามทำสมาธิทั้งการนั่งสมาธิและการนอนประสานมือไว้ที่อก กำหนดลมหายใจเข้าออก(อันนี้เป็นวิธีการรักษาอาการนอนไม่หลับที่ไปจำจากที่ไหนมาก็จำไม่ได้เหมือนกัน) มันยิ่งทำให้ให้ฉันสับสนมากยิ่งขึ้น ตั้งตำถามมากยิ่งขึ้น หวาดกลัวกับคำตอบของคำถามมากยิ่งขึ้น เคยใช้วิธีอดนอนไปเลยคืนต่อไปจะได้นอนหลับ นอนหลับคืนนี้ แต่คืนต่อๆๆไปก็นอนไม่หลับอีก เคยหันหน้าเข้าพึ่งสัตว์ในรูปขวด(ช้าง เสือ สิงห์ฯลฯ) เพื่อให้ผ่อนคลายและหลับได้อย่างสบายตัวสบายใจ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นกินเหล้าเพื่อที่จะไม่คิดมากเรื่องกินเหล้า(เหมือนเรื่องเจ้าชายน้อยที่บอกว่ากินเหล้าเพื่อให้ลืมความอายเรื่องกินเหล้า)

ทั้งหมดทั้งมวลนี้มันทำให้ชีวิตประจำวันฉันแย่และยุ่งเหยิง ตัวฉันก็แย่ไปด้วย ฉันไม่สามารถดำเนินชีวิตประจำวันให้ดีและเป็นปกติ บางครั้งอยู่ที่ไหนก็เหมือนกับคนไร้วิญญาณ เศร้าซึม เซื่องซึม ซึมกะทือ ไม่ทำและไม่พยายามทำอะไร โลกรอบตัวกลายเป็นสีเทาอึมครึม ไม่ค่อยกินข้าว ตาโหลลึก สมองมึนงง(ฉันสะกดคำว่า วิญญาณไม่ได้)ทำงานแย่ การเรียนก็ยอดแย่ และอาการทางกายใจอีกหลากหลาย(ล่าสุดคืออาการร้อนและคันหูในตอนใกล้เช้าซึ่งไม่รู้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของอาการร้อนในหรือเปล่า) สุดท้ายแล้วก็เริ่มแยกไม่ออกว่านอนไม่หลับจนคิดมากหรือคิดมากจนนอนไม่หลับกันแน่

ทุกๆ วันจะต้องนั่งรอให้ถึงตอนเช้า นั่งรอแสงอาทิตย์ที่จะค่อยๆ สาดส่อง นั่งรอให้ร่างกายของฉันมันถึงขีดสุด

ฉันเบื่อเต็มทน

-------เมื่อไหร่มันจะจบๆไปเสียที---------

ฉันจะทำยังไงดี ถ้าปล่อยไว้มันคงจะเลวร้าย

ฉันต้องหาจุดเปลี่ยน

อาการของฉันมันอาจจะเริ่มมาจากปัญหาทางจิตใจ จุดเปลี่ยนของฉันก็อาจจะเป็นการสร้างแรงบันดาลใจ แรงบันดาลที่จะสร้างให้เกิดแรงใจ แรงใจดีๆที่จะส่งผลให้ฉันทำอะไรดีๆ ต่อตัวเองต่อคนอื่น ไม่คิดมาก นอนหลับสบาย
แรงบันดาลใจ แรงบันดาลใจ แรงบันดาลใจ

ใช่สินะ คนเราควรที่จะดำเนินชีวิตอยู่ด้วยแรงบันดาลใจดีๆ

เพลง หนัง หนังสือ เหล่านี้สามารถสร้างแรงบันดาลใจได้ง่ายและรวดเร็ว
ฉันก็เป็นเหมือนวัยรุ่นอีกหลายล้านคนในโลกที่เกิดปฏิกิริยาพลังวิ่งพล่านอื้ออึงอยู่ในตัวเมื่อแรกฟังอัลบั้ม nevermind ของ nirvana

หนังบางเรื่องช็อกฉันให้เสียน้ำตา-แต่รู้สึกดี หนังบางเรื่องรู้สึกอุ่นๆ-ฉันก็รู้สึกดี
หนังสือเล่มหนึ่งเคยฉุดฉันจากความมืดมึนในช่วงหนึ่งของชีวิต(ด้วยการ ช็อกก่อนเช่นกัน)

แต่สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ฉันเคยทำอยู่บ่อยๆ และมันก็โดนอาการเบื่อหน่ายโลก ถีบซะกลิ้งไม่เป็นท่า ฉันเบื่อจนเห็นปกแผ่นหนัง หนังสือ ซีดี ต่างๆ น่าเบื่อหน่ายไปหมด

แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ฉันยังไม่เคยทำ

-การเขียน

ทั้งๆที่คนรอบๆ ข้างฉันคอยผลักดันอยู่ตลอดเวลา แต่ฉันกลับไม่เคยลุกขึ้นมาเขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ความจริงแล้วการเขียน(พิมพ์)ก็สามารถทำให้เรารู้สึกดีๆ ได้เช่นกัน ความคิดต่อเรื่องราวต่างๆ ทัศนคติ อุดมการณ์(ที่เลิศหรู) ความเป็นตัวของเรา ความรู้สึก ความอัดอั้นตันใจ ดีใจ เสียใจ ฯลฯ เหล่านี้ล้วนสามารถที่จะถ่ายทอดและออกมาเป็นการเขียนได้ ถ้าเขียนแล้วรู้สึกดี ฉันว่า....ฉันจะบำบัดตัวเองด้วยงานเขียน

เอาล่ะ,ขอให้การเขียนส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างแก่ฉันด้วยเถิด

..........................................................

ตอนแรกว่าจะเขียนให้ดูเป็นแบบแผนและเป็นระบบ แต่ไปๆ มาๆ เขียนออกมาได้มั่วซั่วมากแต่ไหลลื่นดี เลยคิดว่าต่อไปจะเขียนบันทึกแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก่อนดีกว่า.........เป็นการเริ่มต้น

How long has this been going on? เป็นเพลงของ จูลี่ ลอนดอน ปี1955(ข้อมูลจาก ในโลกไขลาน โดยคมสัน นันทจิต)

ผลงานอีกเล่มที่ชอบทั้งชื่อและเนื้อหาของพี่คมสัน นันทจิต คือ เพลงนี้คือเพลงของเธอ โลกของคนนอนไม่หลับ ซึ่งเป็นความเรียงเกี่ยวกับเพลง

ตัวอย่างบุคคลที่ใช้ดนตรีบำบัดตนเองเช่น lu cont ศิลปินเพลงแนว electronic dance-pop ชาวฝรั่งเศส ผู้เริ่มเล่นดนตรีในสถาบันผู้ป่วยโรคจิต(ข้อมูลจากนิตยสารgeneration terrorist ฉบับissue43 vol.4)

Sea sky ถ่ายในเช้าตรู่วันหนึ่งที่นอนไม่หลับ

..........................................................

เงียบหายไปเนิ่นนาน อัพบล็อคคราวนี้ได้บันทึกส่วนตัวของพลพรรคร้านเล่ามาให้อ่านเล่น หวังว่าคงมีตอนต่อไปมาให้อ่านกันต่อเร็วๆ นี้

Comment

Comment:

Tweet

wow

#4 By pp (202.28.27.3) on 2006-12-20 21:49

ท่าทางยานอนหลับก็คงเอาไม่อยู่ อาการอย่่างนี้รักษายากน่าดู ก็เคยนอนไม่หลับเหมือนกัน
แต่ทุกครั้งที่เป็นก็มักจะหาสาเหตุได้ทุกที สำหรับฉันแล้ว มันคือความผิดพลาด ผิดหวัง เื่รื่องราวในอดีตที่แย่ๆ อย่างไรก็ตามฉันคิดเสมอว่า
ทุกอย่างต้องมีทางแก้ หากเราลองปล่อยวางลงบ้าง
คิดเรื่องที่ทำให้นอนไม่หลับให้น้อยลง เผลอๆไม่ต้องคิดอะไรเลยยิ่งดี อาจจะทำให้นอนหลับดีขึ้นนะ เพราะทุกอย่างตัวเราเป็นผู้กำหนด'ตัว'ของเราเองทั้งสิ้น....
... และฉันก็ได้รู้จักอีกคน จากบันทึกของคุณ ขอบคุณที่้เขียนมาให้อ่าน

#3 By ยายพริ้ม (58.9.170.57) on 2006-12-18 22:38

****เป็นบ่อยอาการนอนไม่หลับ.......
.........ฉันเคยร้องไห้มากๆๆเพื่อให้ปวดหัวเมื่อนอนไม่หลับ.......สุดท้ายปวดหัวแต่ก็นอนไม่หลับ.......เฮ้อ!!!!!!!

#2 By กอม่วง on 2006-12-12 18:14

สงสัยอาการของฉัน มันใกล้เริ่มจะใกล้เคียงกับคุณเข้าไปทุกทีนะเนี่ย
เพียงแต่ฉันมันจำเป็นต้องหลับเอาแรงไม่เช่นนั้น
ภาระตอนเช้าที่ต้องรับมัน เปนอันต้องจบเห่แน่นอน ได้แต่อาศัยยานอนหลับเป็นตัวช่วยในตอนนี้ เคยดื่มเหล้าดื่มๆๆๆ ให้มันหลับ แต่พอดื่มมากเข้า ร่างกายมันก็ชิน ออกกำลังกายให้เพลีย มันก็เปนได้สักพัก
โรคนอนไม่หลับ มันเกิดมาจากใจเรานั่นเอง ตอนนี้ฉันรู้แล้วละ
พอฉันเริ่มปลง ไม่ดิ้น ไม่รนกับอะไรทั้งหลายแหล่ ฉันก็เริ่มหลับง่ายขึ้น แต่
พอหลับง่าย หลับตั้งแต่หัวค่ำ พอตกดึก เพียงแค่เสียงแผ่วเบาของนาฬิกาที่เดินไขลานของมันไป ก็ทำให้ฉันตื่น ตื่นจนนอนไม่หลับ
ทรมานนะ อาการแบบนี้ เฮ้อ
...........

ขอให้หาวิธีนอนหลับได้สนิทนะคะ

อยากจะพอหัวถึงหมอนแล้วหลับเปนตายเสียจริง

#1 By ฟ้าบ่กั้น on 2006-12-12 10:42